waar ooit de golven zongen
wind een symfonie van oneindigheid speelde
het zeewier deinde in abstracte vormen
en scholen vissen de zee tekenden
in wervelende vormen
daar groeide uit verdroogde klei
menselijke creativiteit
gespeeld in tonen van muziek
geschreven met miljoenen woorden
die als bakens werden vastgelegd
in een beeld van pastel en olieverf
laat de bezuinigingsdrang
die zich verhult als vooruitgang
dit beeld niet afbreken
laat mensen scheppend voortbouwen
op wat de natuur ooit begon
laat kinderen hun eerste tonen spelen
laat dansers wervelen als golven
laat mensen zingen als de wind
laat mensen blijven scheppen
laat mensen beeldend schrijven...
De Kubus, die moet blijven
@ Juul Baars 26 mei 2019
Geen opmerkingen:
Een reactie posten